15 lipca 1410 - opowieść młodego rycerza
Mam na imię Mikołaj. Jestem giermkiem chorążego krakowskiego. Słońce wstaje nad polem pod Grunwaldem. Konie parskają. Wokół 30 tysięcy ludzi - rycerze polscy, litewscy, ruscy, tatarscy, czescy. Wszyscy pod chorągwiami króla Władysława Jagiełły.
Po drugiej stronie - Krzyżacy. Lśniące zbroje, białe płaszcze z czarnymi krzyżami. Na czele wielki mistrz Ulrich von Jungingen. To najpotężniejszy zakon rycerski Europy! Ale dziś staniemy z nimi w pole.
Krzyżacy przysłali królowi dwa nagie miecze - to wyzwanie! Jagiełło przyjął je spokojnie. Zaczyna się bitwa. Pierwszy atakuje książę Witold z Litwinami i Tatarami. Krzyżacy ich rozbijają. Już myślę że to klęska...
Ale to był podstęp! Litwini wycofali się celowo, wciągając Krzyżaków w pułapkę. Teraz uderzamy my - polskie chorągwie. Nasz chorąży krzyczy: "Bóg, honor, Ojczyzna!" Krzyk podchwytuje cała armia.
Bitwa trwa godzinami. Słońce w zenicie. Krew, kurz, krzyki. Widzę jak wielki mistrz pada od polskiej szabli. Krzyżacy pierzchają. Zwycięstwo!
Wieczorem zdobywamy 51 chorągwi krzyżackich. Król każe je zawiesić w katedrze na Wawelu - na wieczną pamięć tego dnia. Polska właśnie pokonała największe mocarstwo Europy środkowej!