1 to ciężkozbrojny wojownik konny, członek uprzywilejowanej grupy społecznej. Rycerstwo powstało w IX-X wieku i kwitło w średniowieczu (V-XV w.). Rycerz musiał umieć walczyć, jeździć konno, ale też przestrzegać 2 rycerskiego.
Chłopiec ze szlacheckiej rodziny zaczynał szkolenie wcześnie:
• 7 rok życia: 3 - służył damie zamkowej, uczył się dobrych manier, czytał
• 14 rok życia: 4 - służył rycerzowi, czyścił zbroję, niósł broń, towarzyszył w bitwach
• 21 rok życia: 5 rycerski - oficjalna ceremonia. Dostawał zbroję, miecz, ostrogi.
Rycerz nosił 6 (kolczugę lub płytową), 7 na głowie, miał miecz, włócznię i 8. Pełny ekwipunek ważył 30-40 kg! Na koniu walczył z lansem - długą włócznią. W ręku trzymał miecz długi na metr.
Rycerz miał:
• Bronić wiary chrześcijańskiej
• Służyć 9 (panu)
• Bronić słabszych - kobiet, dzieci, biednych
• Być honorowy, prawdomówny, szlachetny
• Walczyć uczciwie - nie atakować z zaskoczenia
W czasie pokoju rycerze brali udział w 10. Najsłynniejsze były:
• 11 konna - dwóch rycerzy galopowało ku sobie z lansami
• Pojedynki na miecze
• Walki grupowe
Damy patrzyły z trybun. Rycerz walczył dla swojej damy serca - mógł dostać jej szal jako amulet.
W Polsce: 12 Czarny - pokonał Niemców w Cieszynie, walczył pod Grunwaldem. W Anglii: 13 z Okrągłego Stołu króla Artura.