Polska w X wieku liczyła około 1 mieszkańców. Tereny państwa były głównie 2, a ludzie osiedlali się na polanach, nad rzekami i nad 3.
Najważniejszymi grodami państwa Piastów były: Gniezno, Poznań, 4 i Wrocław. Grody służyły do obrony mieszkańców oraz były siedzibą 5. Otaczano je wysokim wałem wykonanym z drewna i wypełnionym 6. Obok grodu znajdowało się 7, gdzie stały drewniane chaty kryte 8.
Władca utrzymywał się z dochodów, na które składały się łupy wojenne oraz 9, czyli opłaty w postaci miodu, zboża i zwierząt. Pieniądz miał wówczas 10 znaczenie. Do powinności poddanych należało m.in. ugoszczenie władcy, dostarczanie koni i wozów, pomoc przy budowie grodów oraz pościg za 11.
Władcę chroniła 12 książęca, która podbijała ziemie, broniła kraju i wymuszała posłuszeństwo. Tworzyli ją wojowie, z których część mieszkała w grodach, a część przebywała u boku władcy. Byli oni całkowicie 13 od panującego.
Codzienny jadłospis najdawniejszych mieszkańców Polski obejmował mięso, kasze, polewki zbożowe, ryby, miód i 14. Luksusem było 15, a pito głównie wodę i piwo. Nieznane były wówczas ziemniaki, pomidory, ryż i cukier.
W chatach jedzono na 16, używając drewnianych naczyń i sztućców. Domy ocieplano 17, co powodowało przykry zapach. W zakresie higieny korzystano z łaźni, prano odzież i używano 18. Chłopi nosili koszule z lnu lub wełny i 19, a dworzanie dodatkowo płaszcze z kosztownych tkanin. W handlu pojawiali się kupcy z Zachodu, Rusi, 20 i krajów arabskich.